1 . حكمت خلقت انسان پروردگار عالم هنگام خلقت انسان ، به ملائكه خطاب فرمود كه مىخواهم خليفه و جانشين خودم در اين جهان را خلق كنم : « وَ إِذْ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَليفَةً » « 1 » وآن‌گاه كه پروردگارت به فرشتگان گفت : من در زمين جانشينى خواهم گماشت . ملائكه ، عالِم و فهميده‌اند ، به‌خصوص كه برخى از آنان ، از چنان سعهء وجودى والايى برخوردارند ، كه لياقت تحمّل وحى الهى را دارند ؛ از اين‌رو دريافتند كه اگر انسان خلق شود ، مفسده ايجاد مىكند و باعث كُشتار هم‌نوع مىشود . به عبارت ديگر فهميدند كه بُعد مادى انسان ، او را به مخالفت با خداوند و ارتكاب گناه وادار مىكند . از اين جهت به درگاه ربوبى عرض نمودند : خدايا اگر تو طالب تسبيح و تحميدى ، ما تو را تسبيح و تحميد كرده و عبادت تو را به‌جا مىآوريم . گناهى هم از ما سر نمىزند ، چون ما آن بُعد مادى را نداريم . خطاب شد : « إِنِّي أَعْلَمُ ما لا تَعْلَمُونَ » « 2 » من آن چيزى كه شما نمىدانيد را مىدانم .

--> ( 1 ) . بقره / 30 ( 2 ) . بقره / 30